Acıyı nasıl anlatabilirsin ki? Nasıl paylaşabilirsin? Kendini herhangi birinin yerine koyabilir misin? Yüreğinde hissedebilir misin?
Belki hiç birini yapamayız ve hiç anlayamayız belki ama unutma Hataylı kardeşim yüreğimiz sizinle. Siz bizi duyamasanızda sizin feryatlarınız hep bizim kulaklarımızda. Siz Hissedemesenizde, biz bir parça olsun yaşıyoruz aacınızı içimizde. Ve size bi yardım söz konusu olduğunda bütün imkanlarımızla koşacağız yanınıza. Siz bizim hiç görmediğimiz kardeşlerimiz, annemiz, babamız, evladımızsınız. Size bu acıyı yaşatanlara hep beraber hesap soracağız.
Yandaş medyanın gözümüz bağlamasını şideetele kınıyor yurdun dört bi yanında eylemler yapıyoruz. Yaranızı sarmak için hazır kıta bekliyoruz. Çünkü Biz Mustafa KEmal’in askerleriyiz. Cumhuriyetinin ve Türk Milletinin Sonsuz bekçileri, kardeşleriyiz..
bunların bedelini ödemeden kurtulmasassın
Gözlerim doldu,tüylerim diken diken.Bu insanlar bunları hak edecek ne yaptı söyler misiniz bana ne yaptı o küçücük çocuğun bacağı ne uğruna gitti söyler misiniz?
Sonra dayanamıyorsun. Hayatındaki her şeyin kötüye gittiğini hissediyorsun. Her şeyi içine atmaktan yavaş yavaş tükendiğini hissediyorsun. Seni çok iyi anlıyorum diyen herkesin seni anlamadığını görüyorsun. En yakınındakinden uzaklaşıyorsun. Herkesten gizlesen de saklasan da tükeniyorsun. Dışarıya verdiğin ”ben iyiyim” imajı içini yiyip bitiriyor. Biri gelse ve tam anlamıyla yanında olsa düzeleceksin gibi geliyor. Ama bu konuda o kadar yenilgiye uğradın ki, bir tarafın hep ”kimseye değer verme” diyor. Çünkü biliyor; değer vermekte sorun yok ama aynı değeri göremeyince başlıyor asıl sorunlar. Asıl sorunlar gelince asıl acıları da tatmaya başlıyorsun. Ne giden geri geliyor, ne kalan değerini biliyor. Hayat devam ediyor.
Sen sadece günden güne hissizleşiyorsun..
